این همه عشق طرفداران به اندازه ترس آقایان نبود؟

داربی 64 هم با تساوی تمام شد یک تساوی با یک گل برای طرفین و یک اخراجی برای هر کدام از دو طرف این بازی به اصطلاح بزرگ فوتبال ما که به واقع بزرگ نبود.بازی داربی 64 برای بسیاری که تصور این را داشتند که دو تیم باید برای برد به میدان بیایند تا در کورس قهرمانی باقی بمانند به واقع یک ناامیدی بزرگ بود می پرسیم که کجای این داربی نمائی از بزرگی داشت؟

 1/ مربیان شاید باید از آخر به اول برسیم چهره فیروز کریمی و افشین قطبی در پایان بازی دیروز به هیچ عنوان نمائی از مردانی داشت که از دست دادن دو امتیاز ناراحت باشند ؟ شوخی های کریمی و قطبی و رضایت از نحوه بازی چه پیامی بجز رضایت طرفین از نتیجه این بازی بزرگ داشت ؟ نگاهی به تعویضهای این دو مربی بیاندازید کدام تعویض شجاعانه را در ترکیب دو تیم دیدیم ؟ در نزد آبی پوشان تعویض علیزاده در آن دقایق پایانی بازی چه معنائی داشت ؟ علیزاده تعویض شد تا وقتی تلف شود تا بازی با تساوی به پایان رسد تعویض مجیدی دیر انجام نشد ؟ همین اتفاق برای بیات اتفاق نیافتاد ؟ به چه علت باید بیات 45 دقیق را استقلال از دست می داد تا فرصت به پیر مردی به نام منصوریان داده شود ؟ در فوتبال امروز جایگاه جوانان دیده نمی شود ؟ چرا استقلال منصوریان را از آغاز در میدان گذاشت ؟ در نزد پرسپولیس چرا ماته اینقدر دیر به میدان آمد ؟ حضور 20 دقیقه ماته چه کار بردی می توانست داشته باشد ؟ آمدن آشوبی چه دردی از پرسپولیس می توانست حل کند ؟ همه دیدند که پرسپولیس در سمت چپ و به همراه بادامکی با مشکل مواجه است اما هیچگاه او عوض نشد چرا پرسپولیس تعویض سوم خود را انجام نداد ؟ چرا بازیکنی چون نیکبخت 90 دقیقه در میدان بود ؟ آیا قطبی هم با این گونه تعویضها نشانی از ترس نداشت ؟ ترکیب اولیه دو تیم را نگاه کنیم  چرا استقلال با منصوریان به میدان آمد ؟ چرا منتظری به خط دفاعی چسبید در حالیکه او می توانست از اول بازی در میانه میدان بجای منصوریان باشد ؟ حضور مردانی نظیر مجیدی و بیات و قربانی در نزد استقلالیها و ماته و آراندا در نزد پرسپولیسیها آیا پیامی بجز ترس در نزد مربیان داشت ؟

 2/ در این بازی چند بازیکن موثر و بدون ترس و خونسرد را دیدیم ؟ باید گفت تعداد این گونه بازیکنان در دو تیم بسیار کم بود شاید در بین آبی ها باید وحید طالب لو و در نزد قرمزها بتوان تنها به باقری اشاره داشت . آیا آن موقعیتهائی که برهانی در نیمه دوم و نیکبخت در نیمه اول از دست داد نشانی بجز اظطراب و استرس بیش از اندازه این دو بازیکن نداشت ؟ چند بازیکن در نزد دو تیم دیدیم که بی محابا حمله می کنند ؟ در نزد مردان دفاعی دو تیم چرا صادقی و منتظری و امیر آبادی در استقلال و حیدری و شیث و نوری اینقدر کم در حملات  شرکت می کردند ؟ چرا کوشکی و نصرتی این گونه بچه گانه خطا می کردند ؟ در نزد مردان میانی چند بار بازیکنی چون پولادی و جباری در نزد آبی ها و آقائی و بادامکی در نزد قرمزها موثر دیدیم ؟ چرا روانخواه و جباری خیلی زود سیراب شدند ؟ در خط حمله سرخها خلیلی و نیکبخت چند درصد بازی خود را به نمایش گذاشتند ؟ آیا کسی مهاجمین استقلال برهانی و مجیدی را می تواند نمره ای بالاتر از 20 از 100 دهد ؟

3/ سالها است که به دنبال داور خارجی برای این دیدار هستیم که علت اصلی این امر تزریق روحیه شهامت به امر داوری است اما زمانی که شنیدیم مسعود عنایت اعلام داشت که " داوران را باید توجیه کنیم " آنگاه فهمیدیم که داور اسپانیائی بازی مصداق همان ضرب المثل که مرغ همسایه غاز خواهد شد یعنی داور ظاهرا خارجی اما با ترسهای و مصالحه کردن و به قول آقایان کمیته داوری مدیریت ایرانی است و این همان مدیرتی است که یک روز کبریت نخواهد بود یک روز هیزم و یک روز نفت را به یاد خواهد آورد داور بازی با سوتهای پرشمار با اخطارهای بی شمار با از سرعت انداختن بازی و با دادن اخراجی های دیر هنگام نشان داد که بخوبی از سمت آقای عنایت توجیه شده است و ترس را پیشه قضاوت خود قرار داده است می پرسیم اگر قرار است هر سال در داربی یک توجیه کننده ای نظیر عنایت برای داوران خارجی داشته باشیم که ترس را حاکم بر بازی و نحوه قضاوتش کند چه اصراری بر ادامه این روند باید باشد ؟

 4/ تماشاگران در روزهای سه شنبه و چهارشنبه یعنی در روزهای ماقبل بازی داربی شاهد بازیهای جام باشگاههای اروپا بوده و نحوه تشویق طرفداران فوتبال را دیده و شنیدیم آیا براستی تماشاگران بازی دیروز شور و غوغای این بازی را داشتند چند در صد زمان بازی تماشاگران پرشور تشویق کردند ؟ آیا ترس از باخت و کرکری گر یبانگیر این تماشاگران را هم نگرفته بود؟

و... داربی 64 که نمایشی به تمام معنا از ترس و ترس و ترس بود به اتمام رسید تا "ت" ترس را با "ت" تساوی ختم به خیر شود افسوس از این همه "ت"

توجه که به این بازیهای به اصطلاع شهر آورد و داربی و ال کلاسیکو ایرانی گفته می شود.

 افسوس و صد افسوس

    سال نو مبارک!