کمی زیستن در رویا به خاطر انطباق دادن زندگی با رویا ،گناه نیست.
آنچه اشتباه محض است فرورفتن در رویاست و بر نیامدن.
در مه مصنوعی غرق شدن.قطع ارتباط با روزمرگی.
مه تخیلی ،بیشترین خطرش در این است که انسان در درون آن گم شود و از سکونتگاه خود بسیار دور بیفتد.باز نگشتنی.گم گشته ای ابدی.
هیچ رویایی،تخیلی و عقیده یی ،اگر نتواند سهمی در ساخت زندگی انسان داشته باشد ،چیزی جز عقیده ،خیال و رویای باطل نیست.